Het kan me echt niets schelen wat anderen denken.

Er zijn mensen die met volle overtuiging zeggen dat het hen absoluut niets kan schelen wat anderen van hen denken. Meestal zeggen ze dat tegen minstens drie mensen. Liefst met een uitgebreide uitleg waarom.

Ik vind dat fascinerend.

We leven in een tijd waarin iedereen vooral zichzelf moet zijn. Je eigen keuzes maken. Je eigen weg volgen. Je niets aantrekken van de mening van anderen. Klinkt fantastisch.

Tot iemand zegt: "Is dat nieuw, die broek?"

Een volkomen onschuldige vraag. Tenminste, dat zou je denken. Plots begint er ergens in je hoofd een vergadering. Waarom vraagt ze dat? Vindt ze hem lelijk? Zit hij te strak? Had ik toch die zwarte moeten aantrekken?

Vijf minuten geleden vond je jezelf nog fantastisch. Inmiddels overweeg je een andere garderobe.

Hetzelfde gebeurt wanneer iemand op je bericht antwoordt met één woord. "Oké." Meer niet. Geen uitroepteken. Geen smiley. Zelfs geen overdreven enthousiast duimpje. Gewoon. Oké.

Wat bedoelt iemand daarmee? Is die boos? Teleurgesteld? Geïrriteerd? Heb ik iets verkeerd gezegd?

Je leest je eigen bericht nog eens. Eigenlijk was daar helemaal niets mis mee. Je leest het opnieuw. Misschien toch. Voor je het weet, ben je een emotionele rechercheur geworden die bewijsmateriaal verzamelt uit leestekens.

Het grappige is dat we anderen ondertussen uitstekend kunnen uitleggen hoe ze zich minder moeten aantrekken van wat mensen denken. "Je moet gewoon jezelf zijn!" "Laat ze toch praten!" "Wat maakt het uit?"

Uitstekend advies.

Zelf probeer je ondertussen te achterhalen waarom je buurvrouw gisteren zo vreemd keek toen je haar begroette. Misschien had ze gewoon de zon in haar ogen. Misschien was ze bezig met haar boodschappenlijstje. Misschien heeft ze je zelfs helemaal niet gezien. Dat laatste zou natuurlijk ook weer vervelend zijn.

Het merkwaardige is dat we allemaal graag onafhankelijk willen zijn, maar tegelijk willen weten of we erbij horen. Of mensen ons aardig vinden. Of we iets goed doen. Dat is eigenlijk heel menselijk.

We zijn sociale wezens. De mening van anderen heeft nu eenmaal betekenis voor ons. Alleen maken we het onszelf soms bijzonder ingewikkeld.

Een opmerking wordt een oordeel. Een blik wordt een boodschap. Een stilte wordt een compleet verhaal. Meestal eentje waarin we zelf de hoofdrol spelen.

Ik betrap mezelf daar ook op. Ik kan vol overtuiging vertellen dat iedereen zijn eigen keuzes moet maken. Dat je moet doen wat bij je past. Dat je onmogelijk iedereen tevreden kunt houden.

Helemaal mee eens.

Tot ik iets publiceer. Dan vind ik het toch opvallend interessant hoeveel mensen het gelezen hebben. Of ze reageren. Wat ze ervan vinden. Vooral wat ze ervan vinden.

Blijkbaar heeft mijn onafhankelijkheid af en toe behoefte aan een compliment.

Misschien hoeven we ook helemaal niet te doen alsof de mening van anderen ons niets kan schelen. Het is best fijn wanneer iemand ons waardeert. Een compliment doet deugd. Erkenning ook.

De kunst is misschien om niet iedere blik, opmerking of ontbrekende smiley tot een persoonlijk evaluatiegesprek te promoveren.

Ik ga daar voortaan wat meer op letten. Wat anderen van mij denken, laat ik lekker bij hen.

Al ben ik natuurlijk wel benieuwd wat jij van deze column vindt.

Gewoon uit interesse. Echt waar.