Ik heb het losgelaten. Ik denk er alleen nog dagelijks aan

Er zijn van die momenten waarop je besluit dat het genoeg is geweest. Je hebt er lang genoeg over nagedacht, uitgebreid over gepraat en de situatie vanuit ongeveer zeventien verschillende invalshoeken bekeken. Het is klaar. Afgesloten. Voorbij. Je gaat verder met je leven.

Tot je weken later plots weer denkt aan wat iemand over je gezegd heeft. Een opmerking die je raakte. Iets wat niet klopte, maar waar je op dat moment niets tegenin bracht. Of aan iemand die uit je leven verdween. Zonder echt gesprek. Zonder uitleg. Zonder dat je begreep waarom.

Je dacht dat je het achter je had gelaten. Toch duiken dezelfde vragen opnieuw op. Waarom zei die persoon dat? Wat was er eigenlijk gebeurd? Had je iets anders kunnen doen? In gedachten voer je alsnog het gesprek dat nooit heeft plaatsgevonden. Deze keer krijg je wel antwoorden. De ander begrijpt eindelijk wat je bedoelt, legt alles uit en zegt precies wat je destijds had willen horen. Een prachtig einde. Helaas volledig fictief.

Ons hoofd heeft namelijk een merkwaardige gewoonte. Het blijft graag terugkomen op situaties die in werkelijkheid allang voorbij zijn. Een opmerking, een teleurstelling, een relatie die eindigde of een beslissing die achteraf toch anders had gekund. De omgeving heeft daar doorgaans een eenvoudige oplossing voor."Je moet het gewoon loslaten." Natuurlijk. Wat een uitstekend idee. Ongeveer even bruikbaar als tegen iemand met slapeloosheid zeggen dat die gewoon moet slapen.

Loslaten is trouwens een bijzonder populair woord geworden. We moeten mensen loslaten, verwachtingen loslaten, het verleden loslaten en liefst ook nog onze behoefte aan controle. Het probleem is dat niemand precies vertelt wat we dan moeten doen. We proberen er niet meer aan te denken. We leiden onszelf af. We besluiten dat het ons niets meer doet. Vanaf vandaag is het klaar. Even controleren of dat lukt. Verdorie.We denken er alweer aan.

Voor je het weet, ben je niet alleen bezig met wat er gebeurd is, maar ook met het feit dat je er nog mee bezig bent. Voor je het weet, probeer je niet alleen los te laten, maar maak je je ook druk omdat het niet lukt. Daar word je natuurlijk niet rustiger van.

Er zit nog iets merkwaardigs aan dat hele idee van loslaten. We doen soms alsof iets pas echt voorbij is wanneer we er niets meer bij voelen. Alsof een herinnering pas verwerkt is wanneer ze geen enkele emotie meer oproept. Dat is nogal een verwachting.

Sommige mensen hebben een belangrijke rol gespeeld in ons leven. Sommige ervaringen hebben ons veranderd. Er zijn periodes geweest die prachtig waren en gebeurtenissen die we liever nooit hadden meegemaakt. Die verdwijnen niet zomaar omdat we besluiten verder te gaan. Dat hoeft ook niet.

Je kunt perfect begrijpen dat iets voorbij is en toch nog verdriet voelen wanneer je eraan terugdenkt. Je kunt weten dat een beslissing de juiste was en toch missen wat je achterliet. Ons verstand kan iets allang begrepen hebben, terwijl ons gevoel nog tijd nodig heeft. Sommige ervaringen krijgen snel een plaats. Andere hebben maanden of zelfs jaren nodig om minder zwaar te voelen. Daar bestaat geen vaste termijn voor. Hoe graag we die ook zouden willen.

Loslaten gaat dan ook niet over wissen, vergeten of doen alsof iets nooit gebeurd is. Het gaat over aanvaarden dat het gebeurd is. Dat je het niet meer kunt veranderen, opnieuw kunt beleven of alsnog een andere afloop kunt geven. Dat betekent niet dat je het goed moet vinden.

Een mooie herinnering mag mooi blijven. Een pijnlijke ervaring mag deel uitmaken van je verhaal, zonder dat ze telkens opnieuw je dag hoeft te bepalen. We hoeven niet voortdurend terug naar gisteren om vandaag verder te kunnen. Het verleden heeft tenslotte al een plaats in ons leven gehad. Het hoeft niet telkens opnieuw de hoofdrol op te eisen.

Loslaten betekent niet dat je alles moet vergeten. Gelukkig maar. Anders zouden we ook al die goede verhalen kwijt zijn.