Ik heb niets te klagen. Vervelend eigenlijk.

Een rustig leven. Geen gedoe, geen drama, geen stress. Klinkt heerlijk. Tot het zover is.

Plots bekruipt ons het gevoel dat er toch iets ontbreekt. We hebben een comfortabel huis, een leven dat behoorlijk op orde is en eigenlijk weinig reden tot klagen. Is dit het nu? Een merkwaardige vraag, zeker wanneer je bedenkt hoeveel moeite we hebben gedaan om precies hier te komen.

We wilden rust. We hebben rust. Nu willen we iets beleven. Dat klinkt behoorlijk ondankbaar. Tenminste, dat hebben velen van ons geleerd. Je moet tevreden zijn met wat je hebt. Eten wat de pot schaft. Niet boven het maaiveld uitsteken. Er zijn mensen die het veel slechter hebben.Allemaal uitspraken waar generaties mee zijn opgegroeid.

Dankbaarheid is prachtig. Het is fijn wanneer je kunt genieten van wat je hebt, zonder voortdurend te kijken naar wat ontbreekt. Er is alleen iets vreemds aan het idee dat tevredenheid betekent dat je niets meer mag verlangen. Het lijkt wel alsof je op een bepaald moment moet besluiten dat je leven af is. Mooi huis? Check. Fijn leven? Check. Alles geregeld? Dan nu graag rustig blijven zitten.

Voor sommige mensen klinkt dat als het paradijs. Voor anderen begint daar na ongeveer twintig minuten de verveling. Ze zijn niet ongelukkig. Ze hebben gewoon behoefte aan nieuwe ervaringen, uitdagingen, ontmoetingen of iets wat hun nieuwsgierigheid prikkelt. Ze willen iets ontdekken, creëren, ondernemen. Niet noodzakelijk omdat er iets ontbreekt, maar omdat er nog zoveel mogelijk is.

We hebben bovendien een nogal merkwaardige voorstelling van rust. Rust betekent blijkbaar dat we minder moeten doen. Minder plannen. Minder bewegen. Liefst ergens op een comfortabele bank, met een kop thee en een volledig lege agenda. Sommige mensen worden juist rustig wanneer ze ergens helemaal in opgaan. Een creatief project. Een nieuwe uitdaging. Iets uitzoeken waar ze nieuwsgierig naar zijn. Ze zijn uren bezig en voelen zich achteraf heerlijk ontspannen. Dat is toch ook rust?

We lijken soms te vergeten dat mensen niet allemaal op dezelfde manier genieten van het leven. De ene wordt gelukkig van voorspelbaarheid. De andere van afwisseling. De ene kijkt uit naar een weekend zonder plannen. De andere krijgt energie van een agenda vol mogelijkheden. Geen van beiden heeft noodzakelijk een beter leven.

Het wordt pas ingewikkeld wanneer we denken dat we moeten kiezen. Tevreden zijn of ambitie hebben. Rust of avontuur. Genieten van vandaag of uitkijken naar morgen. Het lijkt alsof dankbaarheid en verlangen elkaar uitsluiten. Je kunt oprecht blij zijn met wat je hebt en toch dromen van iets nieuws. Je kunt genieten van een rustige periode en tegelijkertijd alweer plannen maken. Dat betekent niet dat je leven niet goed genoeg is. Je bent gewoon nieuwsgierig naar wat er nog meer in zit.

We hoeven niet voortdurend op zoek naar méér om gelukkig te zijn. We hoeven evenmin onze verlangens op te bergen zodra we gelukkig zijn. Tevredenheid is geen eindstation waar je verplicht moet blijven zitten. Je mag er ook gewoon even van genieten en daarna weer verdergaan.

Ik heb niets te klagen. Gelukkig heb ik nog wel plannen.