Ik keek alleen even of je online was.

Het begint altijd heel onschuldig. Je stuurt een berichtje naar iemand die je leuk vindt. Iets luchtigs. Een grapje misschien. Je legt je telefoon weg en gaat verder met je leven. Je hebt tenslotte genoeg te doen.

Vier minuten later kijk je even. Nog geen antwoord. Geen probleem. Mensen hebben een leven. Jij ook trouwens. Je besluit je telefoon voorlopig met rust te laten.

Drie minuten later verschijnen de blauwe vinkjes. Aha. Gelezen. Je wacht rustig af. Je bent een volwassen, zelfstandig mens dat uitstekend met onzekerheid kan omgaan. Na tien minuten vraag je je af of je bericht misschien verkeerd is overgekomen. Was dat grapje wel grappig? Had je die emoji moeten gebruiken? Misschien was één uitroepteken voldoende geweest. Twee kan nogal enthousiast overkomen.

Je controleert of hij/zij nog online is. Dat blijkt het geval. Interessant. Er is dus blijkbaar wel tijd om op WhatsApp te zitten, maar niet om jou te antwoorden.

Je begint voorzichtig bewijsmateriaal te verzamelen. Voor de zekerheid stuur je een screenshot naar een vriend. Die vindt dat je overdrijft. Een andere vriendin denkt dat er misschien iets aan de hand is. Binnen het kwartier heeft de groepschat zich over de zaak gebogen. Iemand wil weten wat er precies aan het bericht voorafging. Iemand anders vraagt hoelang jullie elkaar kennen. Een derde adviseert om vooral niets meer te sturen. Dat was je sowieso niet van plan. Je bent geen wanhopig type.

Ondertussen heeft je zenuwstelsel een iets andere mening over de situatie. Je hoofd begrijpt perfect dat een onbeantwoord bericht van alles kan betekenen. Je lichaam wil vooral zekerheid. Liefst onmiddellijk. Dus kijk je nog eens. En nog eens. Het is verbazingwekkend hoeveel keer een mens dezelfde informatie kan controleren in de hoop dat die plots iets anders vertelt.

Het grappige is dat we zelf regelmatig urenlang niet antwoorden. Dan zijn we aan het werk, boodschappen aan het doen of hebben we gewoon even geen zin in onze telefoon. Volkomen normaal. Wanneer iemand anders dat doet, begint er ergens een klein alarm af te gaan.

Nu is er natuurlijk een verschil tussen iemand die even niet antwoordt en iemand die compleet van de aardbodem verdwijnt. Ghosting verdient een aparte vermelding. We hebben technologie ontwikkeld waarmee we mensen aan de andere kant van de wereld kunnen bereiken. Sommige volwassenen krijgen er nog steeds geen 'Ik voel het toch niet' uit. Grow up.

Na twee uur verschijnt eindelijk het langverwachte bericht. 'Sorry, ik was aan het koken en daarna nog even gaan wandelen.' Kijk eens aan. Een volkomen normale verklaring. De wereld draait weer verder. Je voelt je onmiddellijk een stuk beter en vraagt je af waarom je je eigenlijk zo druk hebt gemaakt. Je leest het bericht nog eens, glimlacht en legt je telefoon weg. Meteen antwoorden zou misschien wat enthousiast overkomen. Bovendien heb je zelf ook een leven.

Eerst even de groepschat informeren.