Mijn type? Daar ben ik van afgestapt.

Ik heb geen type meer. Ik heb tegenwoordig standaarden. Dat klinkt alvast een stuk duurder.

Na een aantal romantische ervaringen weet een mens doorgaans behoorlijk goed wat hij niet meer wil. Wat we wél willen, blijkt een stuk moeilijker te omschrijven. Vraag iemand naar de ideale partner en je krijgt iets vaags over humor, vertrouwen en een goed gevoel. Vraag wat absoluut niet meer mag en je kunt maar beter even gaan zitten.

Geen emotioneel onbereikbare types. Geen mensen die niet weten wat ze willen. Geen ingewikkelde toestanden, halve beloftes of gesprekken waarin je na drie kwartier nog altijd niet weet waarover het eigenlijk ging. Eerdere relaties leveren misschien niet altijd de liefde van ons leven op, maar soms wel een indrukwekkende functieomschrijving.

De vacature is duidelijk. Gezocht: aantrekkelijke, betrouwbare, emotioneel beschikbare partner met gevoel voor humor, gezonde communicatievaardigheden en bij voorkeur weinig administratieve rompslomp uit vorige relaties.

De vriendengroep heeft de vacature inmiddels goedgekeurd. Die kent tenslotte de volledige voorgeschiedenis. Inclusief enkele kandidaten die achteraf beter niet door de eerste selectieronde waren geraakt. Iedereen is het eens. Dit keer doen we het anders. De eisen zijn duidelijk. De grenzen ook. Na al die ervaringen weten we eindelijk precies waar we op moeten letten.

Tot er iemand binnenwandelt die nergens aan voldoet, behalve aan dat ene onverklaarbare gevoel. Een blik. Een glimlach. Een gesprek dat nét iets langer duurt dan gepland. Plots lijken sommige voorwaarden toch minder belangrijk dan gedacht. Geen probleem. We zijn tenslotte volwassen mensen die begrijpen dat niemand perfect is.

Emotioneel wat afstandelijk? Misschien gewoon voorzichtig. Onduidelijk over de bedoelingen? Waarschijnlijk iemand die graag rustig de tijd neemt. Een ingewikkelde voorgeschiedenis? Ach, iedereen heeft bagage. Voor je het weet, ben je aan het onderhandelen over voorwaarden die je zelf als absoluut onbespreekbaar had omschreven. Niet omdat je niet beter weet, maar omdat je op dat moment heel graag wilt dat deze persoon de uitzondering is. De vriendengroep kijkt toe. Die blik zegt genoeg. "Ja, maar deze is anders." Natuurlijk.

Het merkwaardige is dat we dit gedrag graag verklaren met de uitspraak dat liefde blind maakt. Volgens mij is liefde hier volledig onschuldig. Liefde maakt niet blind. Aantrekkingskracht wel.

Misschien is dat nog het merkwaardigste. We denken dat we na iedere relatie beter weten wat bij ons past. Toch kunnen we ons opnieuw aangetrokken voelen tot precies die eigenschappen waarvan we hadden besloten dat we ze niet meer wilden. Blijkbaar is iets herkennen niet hetzelfde als er iets van geleerd hebben.

Het omgekeerde is trouwens minstens zo ingewikkeld. Soms ontmoet je iemand die werkelijk aan alle voorwaarden voldoet. Attent, betrouwbaar, beschikbaar, geïnteresseerd. Iemand die luistert, afspraken nakomt en zelfs spontaan vraagt hoe je dag was. Een droomkandidaat. Je hebt fijne gesprekken. Je lacht. Je voelt je op je gemak. Je zou deze persoon zonder aarzelen aanbevelen aan iedereen die een fantastische partner zoekt. Alleen niet aan jezelf. Er ontbreekt iets. Die onverklaarbare aantrekkingskracht die je niet kunt afdwingen, hoe graag je ook zou willen. Alles lijkt te kloppen. Behalve dat ene gevoel dat het verschil maakt tussen vriendschap en verliefdheid.

Misschien is dat wel de grootste ironie van daten. We zijn uitstekend geworden in het herkennen van wat we niet meer willen. Alleen zijn we daarmee nog niet automatisch beter geworden in het herkennen van wat we wél willen. We zoeken iemand die goed bij ons past én iemand die ons aantrekt. Het liefst allebei in dezelfde persoon.

De vacature blijft open. De functievereisten zijn duidelijk. Nu de kandidaten nog.