Sommige mensen hebben werkelijk nergens last van.
Er zijn mensen die met een bewonderenswaardig gemak door het leven lijken te gaan. Ze stappen op onbekenden af, stellen vragen, grijpen kansen en vragen zonder enige gêne om wat ze willen. Alsof ze bij hun geboorte een extra portie zelfvertrouwen hebben meegekregen.
Op een feestje stappen ze gewoon op iemand af en beginnen een gesprek. Zelf heb je in gedachten al zeven mogelijke openingszinnen bedacht, waarvan er zes onmiddellijk worden afgekeurd. Te direct. Te saai. Te enthousiast. Zit die persoon eigenlijk wel op een gesprek te wachten? Wat als het ongemakkelijk wordt? Of er een pijnlijke stilte valt?
Het fascinerende is dat we onszelf met onze eigen fantasie behoorlijk bang kunnen maken.
Een vraag stellen aan je leidinggevende? Die vindt je vast lastig. Een voorstel doen? Ze zullen het wel belachelijk vinden. Iemand uitnodigen? Reken maar op een afwijzing. Een nieuwe uitdaging aangaan? Straks blijkt dat je er helemaal niets van kunt.
Ons hoofd heeft een opmerkelijk talent om van een gewone situatie een spannende thriller te maken. Piekeren is eigenlijk de verkeerde kant op fantaseren. We verzinnen iets wat nog niet gebeurd is, maken het steeds groter en reageren vervolgens alsof het allemaal al werkelijkheid is. Het lichaam doet enthousiast mee. Hartslag omhoog, maag in de knoop, handen klam.
Het merkwaardige is dat we onze rampscenario's vaak bijzonder geloofwaardig vinden. Een mislukking kunnen we ons tot in de kleinste details voorstellen. Een geweldig resultaat? Daar zijn we plots een stuk kritischer over. Stel je voor dat het lukt. Dat iemand enthousiast reageert. Dat je die baan krijgt. Dat het gesprek verrassend leuk wordt.
Ho, ho. Een beetje realistisch blijven graag.
Soms loopt een gesprek ongemakkelijk, wordt een voorstel afgewezen of blijkt een beslissing minder briljant dan gehoopt. Dat is het risico van iets proberen. Het alternatief is dat je in gedachten alvast alle mogelijke teleurstellingen beleeft, zonder ooit te ontdekken wat er werkelijk zou zijn gebeurd.
Zelfvertrouwen is dus minder spectaculair dan het eruitziet. Ook de mensen die we zo bewonderen, lopen regelmatig rond met een hoofd vol twijfels. Ze doen alleen af en toe iets voordat hun fantasie de kans krijgt om er een complete rampenfilm van te maken.
We mogen onszelf gerust wat vaker overschatten. Mocht het tegenvallen, dan kunnen we ons achteraf altijd nog zorgen maken. Daar zijn we tenslotte uitstekend in.